Gisteren was het weer zover. De TT in Assen werd verreden. Voor ons elk jaar vaste prik.

Vorig jaar kon ik er de racedag niet bij zijn, omdat ik toen zwanger was van onze jongste, maar dit jaar was ik ook weer gewoon van de partij. Het was weer bere gezellig, de kids waren bij oma te logeren en zoals ik gisteravond aan de telefoon hoorde vermaakten ze zich prima daar.

Straks gaan we de kids weer ophalen en zullen we waarschijnlijk door de oudste overladen worden met verhalen, wat ze allemaal gedaan hebben. Heerlijk vind ik dat, dat hij inmiddels zover is, dat hij alles kan vertellen wat hij gedaan heeft. Hij is dan altijd zo lekker enthousiast. Soms wel een beetje " te" , dan wil hij de hele dag vertellen in 5 minuten en struikeld hij over zijn eigen woorden. We moeten hem dan een beetje afremmen, maar uiteindelijk gaat het dan goed en verteld hij heerlijke verhalen.

Kan dus niet wachten om zo die kant op te gaan en ze weer op te halen, want een weekend weg is wel lekker, maar vind het toch ook weer heerlijk om de kinderen om mij heen te hebben. Mis ze toch wel heel erg dan.

Aangezien ik sinds een aantal maanden de trotse bezitter ben van een nieuwe camera en wel de Canon EOS 400d, worden er hier nu natuurlijk veel plaatjes geschoten. Hier komen een paar.

tijdens een boswandeling gemaakt, 1 van de eerst foto’s met de nieuwe camera

een super luie poes!!

van een bloemstuk dat ik gemaakt heb, direct met de camera in sepia

Afgelopen zaterdag heeft het hier behoorlijk geregend en we kwamen er dus achter dat ons dak lekte. Het was op zolder nat en dusdanig nat, dat het door het plafond van Marijn zijn kamer kwam.

Dus manlief moest het dak op om te kijken op er een dakpan kapot zou zijn. Nou dat was er en niet 1, maar wel 4. Maar dan het volgende probleem. Dit zijn oude huizen en dus oude dakpannen, waar vind je dezelfde dakpannen in zo’n korte tijd.

Gelukkig hebben mijn opa en oma en mijn ouders destijds de overgebleven dakpannen van hun huis bewaard en dus ging manlief samen met ons ventje op pad naar mijn ouders om te kijken of het om dezelfde pannen ging.

Toen ons ventje daar binnenkwam had hij tegen opa en oma gezegd

PAPA HEEFT HET DAK IN DE AUTO!!!!!!!

Tja heerlijk die kinderpraat.

Gelukkig is ons dak weer waterdicht. Er zaten gewoon gaten in de dakpannen, dus niet zo gek dat alles nat was hier.

Gisteren zijn we naar opa en oma geweest en ons ventje mocht daar blijven slapen en dan vandaag de hele dag daar blijven om met opa en oma leuke dingen te doen.

Nou hij heeft zich prima vermaakt en opa en oma ook, maar mama liep vandaag een beetje met haar ziel onder de arm. Ik ben er zo aan gewend dat hij er is overdag en het was zo akelig stil vandaag. Natuurlijk was zijn kleine broertje nog wel thuis, maar daar zeg is toch niet zoveel tegen als tegen hem. We kletsen altijd de hele dag. Dat begint bij het opstaan en gaat door het slapen gaan.

Hij heeft zich enorm vermaakt. Vanmorgen was hij met opa naar de boerderij geweest en later nog naar de eendjes. Oma zou pannekoeken bakken en dus heeft hij daar vanmiddag pannekoeken gegeten. Vanmiddag zijn ze samen naar de markt geweest. Hij kreeg daar bij een kraam nog een doosje rozijntjes. Ze waren nogal snel klaar op de markt en ze wisten niet zo goed wat ze nog moesten gaan doen, maar ze hebben er nog een gezellige middag van gemaakt. Hij kwam helemaal enthousiast weer thuis, met hele verhalen.

Wel was hij behoorlijk moe, want we hebben hem niet meer gehoord toen hij in bed lag, terwijl hij normaal nog ligt te kletsen en zingen voordat hij gaat slapen.

En nu mag hij morgen samen met zijn broertje alweer uit slapen, deze keer bij oma, want papa en mama gaan weg. Papa heeft net bij oma een traphekje gemonteerd, dus wat dat betreft moet het goed gaan.

Zo dat is lang geleden, dat ik hier iets van mij heb laten horen. Heb vaak met de gedachte gespeeld om weer te gaan loggen, maar het kwam er steeds niet van. Nu dan toch maar de knoop doorgehakt.

Het gaat hier allemaal goed en er is natuurlijk veel gebeurt in de tussentijd. Teveel om allemaal te noemen. Sinds de geboorte van Marijn was Julian nogal ziek en dit duurde allemaal wel heel erg lang. Uiteindelijk werd besloten, dat zijn amandelen geknipt zouden worden. Dit werd echter allemaal ellende. De ingreep zelf ging wel goed, maar de narcose was minder. Hij werd helemaal hysterisch. Ook toen hij weer bij was, was hij ontroostbaar. Dit heeft nogal wat dagen aangehouden. Thuis kwam het probleem dat hij niet meer alleen durfde gaan slapen en dat heeft ook nogal een tijdje aangehouden.

Nu sinds een paar weken kunnen we eindelijk zeggen dat het weer goed met hem gaat. Hij heeft weer een gezond kleurtje, wat vollere wangen en is volgens ons ook weer een beetje aangekomen. Hij eet nu ook eindelijk weer zoals we gewend waren van hem.

Voor hem was het afgelopen jaar dus niet zo geweldig, maar we gaan nu verder in een nieuw jaar voor hem. Sinds 14 dagen is hij 3 jaar en het blijft een heerlijk mannetje, met natuurlijk zijn streken, maar dat hoort er nu eenmaal bij. De ene keer is het wel erger dan de andere, maar vaak duurt dat niet zo heel erg lang.

We genieten hier nog steeds volop van onze jongens!!!

Zo voor nu ga ik het hier even weer bij laten, wie weet snel meer nieuws van hier.

Wil je meer lezen over onze tweede, kijk dan op

Sinds een paar dagen ben ik met ons ventje aan het oefenen voor Sint Maarten. Hij moet natuurlijk wel een liedje kunnen zingen als we bij de buren aan de deur staan. Alleen geeft hij er een volkomen eigen draai aan. Het liedje gaat als volgt….

Sint Maarten, Sint Maarten

Is jarig vandaag

Nu krijgen wij snoepjes,

die lusten wij graag

En zo gaat het liedje hier in huis…..

Sint Maarten, Sint Maaten

Is Jajig daag

Nu krijgen Ulian toeptjes

Die lust Ulian well

(De eerste woordjes zijn gezongen door mama en de schuin geschreven woordjes gezongen door ons ventje)

Denk dat de buren de nieuwe versie van dit liedje wel leuk zullen vinden…hahaha.

Maandag 23 oktober

Leek het er zondag op, dat het toch echt beter ging met ons ventje….maandagochtend toen hij uit bed kwam had hij ineens allemaal vlekjes in zijn gezicht en op zijn borstje.

Aangezien ik het toch geen goed idee vond om hem er mee te laten lopen hebben we toch maar weer een bezoek aan de huisarts gebracht. Die weet alles weer op zijn amandelen en dus weer een kuur gekregen. Nu maar hopen dat het daar allemaal wat rustiger van gaat worden in zijn keel. Wel is het overduidelijk dat hij zich er ook niet echt lekker bij voelt, want er was vandaag helemaal niks met hem aan te vangen. Allemaal dingen doen die niet mogen…..gelijk om alles huilen en de hele dag een tik in de plaat (alles 20 keer herhalen als hij iets wil).

Dinsdag 24 oktober

Vandaag moesten we naar de KNO-arts. De dagen ziek zijn hebben echt het nodige van ons ventje gevraagd, hij is niet vooruit te branden zo langzaam. Het is natuurlijk ook niet zo raar, want hij heeft vanaf vrijdag niet meer echt gegeten. Paar kleine dingen tussendoor, maar echt eten gaat er niet in. De KNO-arts begon gelijk over ons ventje zijn vlekjes en zei dat het Rubella was, oftewel Rode hond, kwam ik achter na zoeken op internet, want ik was vergeten wat hij zei. In plaats van dat ze gewoon de normale namen noemen…al die Latijnse benamening weet ik ook allemaal niet. Verder heeft hij in ons ventje zijn oortjes en keel gekeken en werd het besluit genomen, dat zijn keel en neus amandelen eruit moeten. Vind het toch wel sneu hoor…hij is nog maar zo klein en dat dit al, maar ja, je kunt hem ook niet vol blijven stoppen met antibiotica. Het zal wel het beste zijn zo.

Na nog wat zoeken op het internet vond ik zelf niet echt dat ons ventje zijn vlekjes lijken op rode hond, maar meer op vlekjes van de zesde ziekte. Ook het ziektebeeld wat daarbij geschreven stond, leek wel geschreven voor ons ventje. Alles klopt met wat ze daarover vertellen. ‘s Middags kwam de wijkverpleegkundige nog langs voor het aanstippen van Marijn zijn naveltje en het doornemen van het dossier en zij was het met mij eens….het leek niet op rode hond maar meer op de zesde ziekte. Ook kon het volgens haar komen van de hoge koorts die ons ventje de afgelopen dagen heeft gehad. We gaan daar dus maar vanuit, maar hoe dan ook….zou blij zijn als hij weer beter is.

Woensdag 25 oktober

Vandaag zijn we met zijn allen naar mijn ouders geweest. Voor ons ventje ook wel lekker om er even uit te zijn. Tja, voordat zijn broertje geboren is, waren we vaak wel 2 keer in de week bij opa en oma (soms 3 keer) en nu waren we daar nog niet weer geweest. Hij wel in de dagen dat mama in het ziekenhuis lag, maar niet samen met mama. Dus vandaag vond hij wel helemaal geweldig. Moet wel zeggen dat het voor de eerste keer met 2 kids in de auto op pad wel een kleine onderneming was….vooral of ik alles wel meegenomen had. Maar gelukkig waren we niks vergeten. Vandaag was ook wel duidelijk dat ons ventje zich weer aardig wat beter voelt. Wel is het elke keer een mega strijd als hij zijn drankje moet innemen….moet hem ongeveer in de houdgreep nemen om het spul binnen te krijgen…geen succes dus.

Vrijdag 27 oktober

We hadden vantevoren niks verteld, dus toen opa kwam tegen kwart voor 10 was dat voor ons ventje een grote verrassing!! Helemaal toen opa ook nog zei dat hij mee mocht in de auto van opa om naar oma toe te gaan….beter kon niet. Zijn gezicht straalde helemaal en hij stond dus ook gelijk te popelen om weg te gaan. Toen hij in de auto zat kreeg ik toch nog een dikke kus en daarna zat hij mij heel erg vrolijk uit te zwaaien….daaaag mama…tot vanavond!!! Voor mij een dagje alleen met zijn kleine broertje en voor hem een dagje bij opa en oma.

Hij heeft het er heerlijk naar zijn zin gehad….mocht helpen in de tuin enzo…helemaal geweldig. Als hij daar buiten is, leeft hij zich helemaal uit. De tuin van mijn ouders is nogal behoorlijk wat groter dan die van ons en zodra hij daar buiten is begint hij te rennen. Ben heel blij dat hij zich zo goed vermaakt heeft vandaag. Wel was hij voor het eten weer thuis. Hij zou ook daar blijven eten, maar mijn moeder belde dat hij ‘s middags ook zo goed als niks had gegeten en ze was bang dat hij dat ‘s avonds weer niet zou doen. Gezien hij de afgelopen dagen al het nodige aan eten gemist heeft leek het ons toch beter dat hij thuis zou eten. Nou en dat heeft hij gedaan…..alles heeft hij opgegeten…weer helemaal zoals we van hem gewend waren. Hij is ook weer stukken vrolijker, dus we concluderen nu maar dat hij zo langzamerhand weer de oude is….gelukkig maar.

Gelukkig ging het vandaag weer een beetje beter met ons ventje. Hij heeft 2 dagen achter elkaar koorts gehad tot iets boven de 40 graden nog (40.2 als hoogtste) en gelukkig heeft het vandaag niet boven de 38.7 gezeten. In de loop van de dag werd zijn temperatuur steeds lager en kreeg hij ook weer steeds meer praatjes.

Veel te drinken heeft hij niet gehad vanmiddag, maar ga er vanuit dat hij daarin morgen ruimschoots zijn schade gaat inhalen. Hij heeft in ieder geval ook een beker water mee naar bed, dus als hij wil kan hij drinken. Ook heeft hij vanavond een klein beetje gegeten. Werd ook wel weer eens tijd, want hij had al 2 dagen zo goed als niks meer gehad. We hebben patat gegeten….tja, niet het meest gezonde, maar op dit moment ging het ons er meer om dat hij iets zou eten, dan dat het gezond moest zijn. Dat gezonde komt wel weer. Nu was het even zaak dat hij wat binnen zou krijgen en hij zei dat hij wel zin zou hebben in patat, dus tja, dan wordt het patat.

We gaan er nu maar vanuit, dat het steeds een beetje beter met hem gaat. Verder ben ik wel heel benieuwd wat de KNO-arts gaat zeggen dinsdag. Zou van de ene kant sneu vinden als ze inderdaad besluiten dat zijn amandelen eruit moeten, maar aan de andere kant wordt hem op die manier misschien een hele hoop ellende bespaard en is het voor hem beter als ze er uit zijn……..vind het moeilijk…..maar nog even afwachten tot dinsdag, dan weten we meer.

Het is inmiddels wel ongeveer een eeuw geleden, dat ik hier iets geschreven heb. Er is ook heel veel gebeurt in de tussentijd. Daarvan is het belangrijkste wel, dat ons ventje grote broer is geworden op 5 oktober van Marijn.

Het is allemaal toch even wennen met zo’n baby in huis, de aandacht moet verdeeld worden en dat vind ons ventje niet altijd even gemakkelijk. Daar komt bij, dat hij druk bezig is met zijn laatste kiesjes en rond de geboorte van Marijn kreeg ons ventje opgezette klieren. Dit bleek na een bezoek aan de huisarts voort te komen uit vergrootte keelamandelen en daarbij een keelontsteking. Daar heeft hij vorige week een antibiotica voor gekregen, maar we zijn afgelopen donderdag alweer naar de dokter geweest, want het drankje was inmiddels op, maar ons ventje zijn klieren nog steeds enorm opgezet.

Heb nu een verwijsbrief meegekregen voor de KNO-arts en daar kunnen we dinsdag al naar toe. Zal mij benieuwen, want de huisarts had het er over, dat dan toch de amandelen er uit zouden moeten, omdat hij anders misschien nog wel een paar keer weer een keelontsteking zou krijgen deze winter. Vind dat zelf een beetje een eng idee, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik als kind nooit mijn amandelen eruit heb gekregen, dus weet niet wat het is.

Tja, dit en het doorkomen van de kiesjes zorgt er toch ook een beetje voor dat ons ventje niet helemaal in zijn hum is en dus ook niet altijd even lief is in huis. We hopen maar dat het allemaal anders wordt als hij weer helemaal de oude is. Hij vind zijn broertje toch echt wel leuk en vind het voornamelijk heel leuk om te mogen helpen. Marijn in bad doen is echt een feest.

Voor vandaag is het allemaal echt wat minder. Gisteren dan nog weer bij de dokter geweest en toen was er verder niet veel meer aan de hand, maar gisteravond kreeg ons ventje toch ineens koorts en dat is vandaag nog niet weer over. Hij is dus al de hele dag hangerig en kan volgens mij wel een gat in de dag slapen. Hij is dan nu net weer wakker van een hazeslaapje, maar vanmorgen heeft hij in bed toch behoorlijk lang geslapen nog. Dat zijn we niet van hem gewend en hij is dus ook echt ziek vandaag. Hopen dat het morgen allemaal weer wat beter is.

Ga nu even lekker met hem op de bank zitten knuffelen, want daar is hij volgens mij even aan toe nu.